Staranna planistka
Peach dostrzega róg, którego nikt inny nie zauważył, liczy ruchy dwa razy i trzyma zapasowy głęboki oddech schowany za uśmiechem.
Peach – dymek z tekstem: Ostrożność to nie to samo co strach.
Przed następnym ruchem
Peach przychodzi do planszy z listą, a potem z drugą listą na wypadek, gdyby pierwsza się przytłoczyła. Wie, gdzie jest każdy klocek, co jest pocieszające – dopóki któryś się nie ruszy. Uczy się, że plan może być miękkim punktem wyjścia, a nie klatką, w której trzeba tkwić.
Rozważna, lojalna i tylko odrobinę speszona, gdy plansza robi się ciekawa. Peach nie jest po to, by rozwiązać planszę za ciebie, tylko by było przyjemniej, gdy szukasz drogi.
Przed pierwszym przesunięciem Peach studiuje planszę, jakby skrywała sekret. Zauważa kolory, krawędzie, luki i ten jeden klocek, który wygląda na podejrzanie zadowolonego z siebie.
Jej zasada: jeśli potrafisz nazwać to, co widzisz, znajdziesz drogę.
Plansza zmienia się w chwili, gdy ruszy się klocek. Peach myślała kiedyś, że to znaczy, iż plan zawiódł. Teraz traktuje to jako nową informację, bierze jeden oddech i zakreśla mniejszy krąg wokół następnego przydatnego wyboru.
Jej plan awaryjny staje się łagodniejszym planem: popatrz, dostosuj, idź dalej.
Gdy ostatni klocek wymyka się przez swoją bramę, Peach wydaje okrzyk radości, który oszczędzała przez całą planszę. Potem jeszcze raz sprawdza ramkę, tak na wszelki wypadek, i dopisuje ukończenie do swojej listy. Tej dobrej listy.
Dzięki niej ukończenie przypomina ciepłą lampę zostawioną zapaloną dla wszystkich.
