Die met het horloge
Bloo zwaait als eerste, meldt zich als eerste aan, en schuift af en toe als eerste de verkeerde steen, met enorm veel zelfvertrouwen.
Bloo’s tekstballon: Eén duwtje. Dan zien we wat er gebeurt.
Voor de volgende zet
Elke ochtend, als de dorpspoorten klikkend wakker worden, staat Bloo al op het zonnigste vakje van de weg en kijkt hij op zijn horloge. Hij noemt het een startstreep. Peach noemt het een plek waar je heel makkelijk niet hoeft te struikelen. Sprout noemt het spannend. Bloo noemt het dinsdag.
Vrolijk, dapper, altijd in voor een high five. Bloo is er niet om het bord voor je op te lossen, alleen om de ruimte vriendelijker te maken terwijl jij de weg zoekt.
Bloo vindt dat een goede dag begint met een zwaai en een bord dat er net een beetje onmogelijk uitziet. De eerste zet vindt hij het leukst, want die maakt van een rand vol stenen één kleine vraag.
Zijn openingsritueel: eerst zwaaien, dan kijken, vroeg feestvieren.
Op een middag wil een steen niet van zijn plek. Bloo probeert een heldhaftige zet, een dramatische zet en een zet die hij gevorderd noemt. De steen zegt nee tegen alle drie. Niemand lacht. De gratis terugzet zet het bord terug, en zijn vriendjes maken gewoon ruimte voor een nieuwe poging.
Vastlopen is niet het einde. Het is gewoon het midden.
Bloo ontdekt dat moed zich verspreidt. Als hij juicht voor het zorgvuldige plan van Peach en het rare experimentje van Sprout, voelt het hele dorp groter. Het volgende lege bord is van iedereen die er ruimte voor maakte, en hij draait een rondje voor hen allemaal.
Zijn beste zet is de zet die een beetje zelfvertrouwen achterlaat.
